RSS

Tag Archives: motivering

Dagboek van ‘n depressievegter: Wanneer die son weer opkom

Depressievegters ken daardie gevoel – jy gly dieper en dieper in die donker put af.

Maar as jy lank genoeg en verbete genoeg aanhou veg, gebeur die wonder ongemerk en soms onverklaarbaar:

Die wande is steeds glad, maar jou naels begin stadig vatplek kry. Al breek en bloei hulle. En jy klou.

En onder wag … Wat? Dalk maar net die ewige donkerte. En jy weet dis nie wat jy vir jouself Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , ,

Depressie: ‘n eenvoudige waarheid

“Depressie bied die moderne mens die kans vir ‘n helde-reis na binne en vir die moderne man bied dit ‘n Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , ,

Dagboek van ‘n depressievegter: Vrywaring

Aan almal wat hierdie dagboek (gaan)  lees: Hierdie inskrywings  is bloot ‘n poging om my eie pynlike pad te dokumenteer, met die uitsluitlike doel om moontlik iemand anders daardeur te help om groter insig/aanvaarding/kennis oor die saak te kry. Dis NIE die alfa en omega vir die hantering van depressie nie. Ek beweer NIE dat iemand wat dieselfde dinge as ek doen, noodwendig heeltemal Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , ,

Terugblik … en verbasing

Hoe meer ek probeer om sistematies terug te dink, hoe meer besef ek wat ‘n ongelooflike jaar 2010 vir my was. So ongelooflik dat ek nou skrikkerig is vir 2011! Want beter kan dit amper nie … 🙂
Ek kon sonder veel moeite agtien positiewe dinge van 2010 neerskryf (OK, tik!). En ek het nie eens my volgehoue verwondering en blydskap oor die geslaagdheid van die sokker bygesit nie! Dis egter nommer 19 wat vir my die verrassing was. En die wonderlike kersie op die koek: Ek kan nie onthou dat ek in 2010 ooit regtig depro was nie. Down, ja. Bedonnerd, ja. Vol selftwyfel, ja. Eensaam – soms. Maar nooit lank genoeg of intens genoeg om oor te gaan in ‘n volbloed depressie nie. Ek dink dis die eerste keer in meer as Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , , , , , ,

Die vreugde van blogging

Die Romanzaskrywersblog (‘n geslote blog vir skrywers van romanses vir Lapa se Romanzareeks) was op 23 Oktober een jaar oud. Vir my sal dit nou altyd ‘n spesiale dag wees, want dit was deur my betrokkenheid by hierdie blog dat die wêreld van blogging vir my oopgegaan het. (En nee, ek weet nie van ‘n lekker Afrikaanse woord vir blogging nie). Tevore het ek wel my hand ‘n bietjie daaraan gewaag op Litnet se blogs, maar dit het my gou verveel. En gefrustreer agv die aardige taal wat op blogs gebesig word. Moet vir geen oomblik dink die mense wat by Litnet blog, kan (of wil) ordentlike Afrikaans skryf nie!
‘n Blog is natuurlik eintlik iets soos ‘n virtuele dagboek, ‘n plek vir mense om hul gedagtes (meestal anoniem) met ‘n wyer gehoor te deel. Die Skrywersblog is egter anders aangepak – ‘n hele groep mense met gedeelde belangstellings blog saam oor onderwerpe wat vir hulle van belang is. Daar is nie skuilname nie (behalwe sommiges se skrywersname) en ‘n hegte band is tussen ons klomp gevorm. Heelwat interessante ontmoetings tussen lede het al hieruit voortgekom, waarvan my ontmoeting in Leipzig met ‘n medeskrywer wat in Pole woon, seker die hoogtepunt was. Uit die skrywersblog het later ook die Romanzalesersblog (www.romanzalesers.wordpress.com) en die Skrywersontwikkelingblog (www.madelie.wordpress.com) ontstaan, wat jy gerus kan besoek. Dis vir my heerlik om aan hulle mee te werk en dis vir my ‘n baie kreatiewe ervaring.
Dit was dus ‘n logiese stap vir my om weer my hand te waag aan ‘n persoonlike blog. Maar hierdie keer nie as anonieme bieg- of skinderplek nie, maar veel eerder ‘n plek om my belangstellings en die dinge wat my lewe vol en ryk maak, met bekendes te deel. Wanneer vreemdes wel deesdae inval en kommentaar lewer, is dit vir my ‘n ekstra vreugde. Facebook is natuurlik ook ‘n lekker platform om ‘n blog aan te koppel en mense daarvan bewus te maak.
Die hele blogbesigheid het vanjaar my nie-skryftye gevul met skryfverwante aktiwiteit, wat my skrywery vir my meer soos ‘n regte, egte werk  laat voel (En nie soos iemand netnou weer vir my gesê het, iets om my besig te hou nie!!) en meewerk dat ek dit ook soos ‘n egte, regte werk hanteer.  Daarby het dit vir my ‘n handvol kosbare kollegas en vriendinne meegebring. En baaaaie pret!
Die volgende stappie was om internasionaal te gaan en in Engels te begin blog.  Hier kom my geliefde Springsteen weer eens tot my redding. Binne ‘n week het www.marilebetterdays.wordpress.com my in kontak gebring met ‘n wye verskeidenheid Springsteen fans, van Amerika tot Iran tot Amsterdam. En my laat besef dis ‘n baie goeie oefening om weer ‘n slag in Engels te probeer skryf. En my laat besef dis ‘n goeie platform om ook sommer ‘n lansie vir my land te breek. Wie weet wat volgende sal wees? Ek kan nie wag nie!
Ek lig ‘n glasie op nog baie blogjare!
PS. En hier loop ek sowaar ‘n lekker webwerf raak in die proses om ‘n prentjie te soek: http://www.bloggingteacher.com/ Die internet is ‘n amazing plek …
PPS. Ek weet nog nie presies wat is nou eintlik die verskil tussen ‘n webwerf en ‘n blog nie. Dit lyk of ‘n blog bloot ‘n interaktiewe webwerf is. Is ek reg? En ek vermoed dat blogs alreeds besig is om gewone webwerwe te vervang, juis as gevolg daarvan dat lesers so lekker op ‘n blog kan reageer. Dit is dus nie meer ‘n eenrigtinggesprek nie, maar kom van albei kante af.

 
Lewer kommentaar

Posted by op 26/10/2010 in Blogging, Inspirasie

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Skryfdinge: Daardie gehate verslag

Natuurlik moet kenners na ‘n skrywer se werk kyk voor dit gepubliseer word. Krities daarna kyk. Dis eintlik ‘n groot voorreg om iemand te he wat tyd en aandag aan jou pogings bestee, veral as jy nog totaal onbekend is.
Maar ai, dis nie lekker om daardie kritiek te ontvang nie. ‘n Mens se woorde is vir jou heilig (veral aan die begin van jou loopbaan), hulle kom uit die heel diepste dieptes van jou binnekant.  Hoe durf iemand hulle dan kritiseer? Hoe durf iemand jou vertel hulle is verkeerd ingespan, feitelik foutief, vervelig, herhalend, onoorspronklik? Hoe durf iemand van jou verwag om selfs sommige van hulle uit te vee? To kill your darlings?
Jy lees die verslag deur en jy gaan die fases van verdriet binne: ontkenning, woede … die hele pynlike pad tot by aanvaarding. Daarby kom jy gewoonlik eers uit wanneer jy klaar geworstel het deur al die aanbevelings en besef jy het beslis jou manuskrip verbeter.
Ek het besluit dit gaan maar oor ego. Of dalk juis die gebrek daaraan. Hoe onsekerder ‘n mens van jouself is, hoe moeiliker is dit seker om kritiek te aanvaar. Aan die ander kant kan ‘n skrywer seker ‘n onrealisties hoe dunk van sy eie werk he – maar ek ken nie so iemand nie.
Dit gaan ook daaroor om jou werk van jouself as persoon te kan skei. Netsoos ons weet ‘n ouer keur die kind se verkeerde dade af, maar bly lief vir die kind. Die keurder/redakteur gee aanbevelings oor jou werk – hy keur jou as persoon nie af nie.
Al hierdie dinge besef jy op die vreugdevolle oomblik wanneer jy ‘n verslag afgehandel het en daardie manuskrip gereed is om finaal weg te stuur. Maar volgende keer het jy dit alles weer vergeet. En die stryd begin van vooraf …

 

Sleutelwoorde: , , , , , , ,

Is dit regtig WERK waarmee ek my besig hou?

Ek het besluit die antwoord op hierdie vraag lê in jou eie benadering tot die saak. As ek nou terugkyk, besef ek ek was self nie doodseker van die antwoord toe ek destyds tuis begin werk het nie.

‘n Vriend het eenmaal opgemerk dis belangrik om so ‘n ietsie te hê om te doen – en hy’s nie ‘n gemene mens nie, hy het net nie verstaan dis vir my ‘n saak van erns nie. En ek het nie die moed gehad om hom reg te help nie! Vandag sou ek hom nie daarmee laat wegkom nie, maar ekself het ‘n lang pad gekom sedert daardie dag.

Ek moes eers ‘n mate van sukses behaal en sien ek verdien darem genoeg om ook ‘n bydrae tot die gesin se finansies te maak voor ek regtig begin glo het in my werk. Dit beïnvloed die manier waarop jy oor jou werk praat – en dit beïnvloed wat ander mense daarvan dink.

Voordele is daar baie. Die grootste voordeel? Geen baas wat die lugkastele bou en jy moet hulle pienk verf nie – jy kan jou eie lugkastele bou en hulle self enige kleur verf waarvoor jy lus is. Geen dodelike roetine, geen spitsverkeer, geen kritiese kollegas nie, geen kantoorpolitiek, nie lang ure vasgekeer in ‘n kantoor nie. Niemand is geskok as jy onwelvoeglik geklee gaan in die somer of in die winter met jou skootrekenaar binne-in die bed klim nie. Niemand kyk hoeveel koppies tee jy drink nie, niemand loer oor jou skouer of skinder by die ander oor jou nie. Jy kan die voëltjies deur jou venster kyk na hartelus, jy kan ‘n boom omhels, jy kan see toe ry en na die branders kyk – as jy wil.

Ek is ‘n op-en-af mens wat met rukke en stote werk. ‘n Vaste roetine werk nie vir my so goed soos vir iemand anders wat ‘n meer gelykmatige geaardheid het en wat vir lang tydperke kan konsentreer nie. By die huis kan ek my oppe en affe bestuur soos dit my pas.

Kortom – jy kan doen wat jý wil, nie wat iemand anders wil nie. (Binne perke, natuurlik!)

Nadele? Ja, ‘n paar … soos dat die no work, no pay beginsel ongelukkig geld. En al ruik die blommetjies hoe lekker – hulle betaal nie so goed nie!

Snaaks, ek kan nou aan geen verdere nadele dink nie! As hulle daar is, word hulle eenvoudig oorheers deur al die geweldige gevoel van vryheid wat ek ervaar.

As ek al die positiewer dinge moet probeer opsom, kan ek net sê dat jy beheer oor jou eie lewe kan neem wanneer jy van die huis af werk. Jy kan doen wát jy wil, wanneer jy wil, hoe jy wil – solank jy net die verlangde resultate lewer, gee niemand om nie (dis nou behalwe die kat en die kanarie wat honger ly en die man en die kinders wat afgeskeep voel wanneer jy die heeldag die blomme geruik het en nou skielik twintig uur aanmekaar moet werk!)

O ja, daar is nog een nadeel: Jy kan baie alleen raak. Daar is nie die groepsgevoel wat ‘n mens ervaar wanneer jy saam met ander mense werk nie (al maak hulle jou soms gek). Daarvoor is sms’e en e-pos vir my onontbeerlik as maniere om in kontak met die buitewêreld te bly. Maar die grootste geluk wat my getref het, is die Romanzaskrywersblog waaraan ek saam met mede-skrywers van Lapa se Romanzareeks behoort. Ons het vir mekaar kollegas geword en ons deel die daaglikse vreugdes en pyne van ‘n lewe agter ‘n rekenaar met net jouself as geselskap.

Wenke? Jy het ‘n goeie skoot dissipline nodig. En jy moet regtig glo in wat jy doen. As jy diep binne-in voel dis eintlik nie ‘n regte werk nie, gaan ander mense ook so dink.

My werksdag begin in teorie so teen negeuur wanneer die kind en die man weggehelp is, die diere kosgegee en die lyf geoefen is, die wasgoed op die draad en die hondehare gestofsuig. In die praktyk lui die telefoon sodra ek aan die gang is, iemand wat ondersteuning nodig het kom kuier, die son skyn so lekker buite, daar is dringende administratiewe goed wat gedoen moet word en die rekenings moet betaal word. En skielik is dit vyfuur en jy was die hele dag druk besig, maar daar is nie ‘n steek WERK gedoen nie.

Die grootste voordeel? Die algehele vryheid. (Maar ons weet almal vryheid bring verantwoordelikheid …)

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , , , , ,

Kortverhaal: Nag van hoop

Hierdie storie verskyn in die nuutste Huisgenoot (9 Sept. 2010 – met Bobby van Jaarsveld op).

Die proses hoe ‘n storie gebore word, is vir my altyd interessant. By my is dit meestal verskillene los drade uit die werklikheid wat by mekaar uitkom. Dit is dan natuurlik die skrywer se voorreg om hierdie los drade bymekaar te vleg soos hy wil. Hierdie  storie se beginpunt is op ‘n vreeslike warm somerdag verlede jaar toe ons op Riviersonderend  stilgehou het en die sleutelepisode regtig by die kafee plaasgevind het. Dit was ook regtig besig om te brand bokant Franschhoek, so erg dat ons nie daarlangs kon ry nie, maar Sir Lowry’s Pas langs moes gaan. Die konneksie met ‘n parapleeg het gekom toe ek maande later vir navorsing vir Geur van vergifnis (my tweede liefdesroman wat DV volgende jaar verskyn) met die ma gesels het van die jongman wat ‘n paar jaar gelede verlam is toe ‘n manskoshuis op Stellenbosch afgebrand het. Die konneksie terug na vuur het gekom toe ek agterkom die reddingsdiens moes hom basies voor die vuur weggryp  om sy lewe te red, al het sy rug seergekry. En so het die punte vir my bymekaar gekom.

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , , , , , ,

Random gedagtes: O gaats, ek het vergeet …

Om ooglopende redes het ek onlangs ‘n boek oor geheue uitgeneem .. Achieving optimal memory deur Aaron P. Nelson van Harvard Mediese skool. Ek kan gelukkig rapporteer dat ek klaarblyklik nie oppad is om my breinfunksie te verloor nie, maar doodgewoon aan die oudword is!

Hy noem die volgende aspekte wat volgens navorsing wel deur ouderdom aangetas word:

  • Working memory – Your ability to hold and manipulate information in mind is reduced.
  • Processing speed – Ons word stadiger, wat veroorsaak dat ‘n mens bv. langer neem om op iemand se naam te kom.
  • Detail – ‘n Mens onthou minder detail van ‘n ervaring.
  • Declarative memory – wat ek nie so lekker verstaan nie … Maar dit het ook blykbaar te doen met die gesukkel om bv op ‘n naam te kom.
  • Source memory – Dit word moeiliker om te onthou waar en wanneer jy iets gehoor/ervaar het. Nou verstaan ek hoekom mense soms soveel tyd hieraan afstaan as hul ‘n storie aan die vertel is.
  • Multitasking – Dit word moeiliker om ‘n paar dinge tegelyk te doen.
  • Visuospatial processing – ‘n groot woord vir die vermoe om bv driedimensionele modelle te bou – iets wat ek nog nooit in my lewe kon doen nie!

Volgende keer gee ek ‘n lysie van die vermoens wat klaarblyklik feitlik onaangeraak bly deur die ouderdom – en glo my, dit lyk glad nie sleg nie, hoor. Daar is hoop …

(Ek lys so ‘n verskeidenheid tags hierbo omdat hulle – dinge soos oefening, oorgewig, dieet, slaap, depressie, bloeddruk, cholesterol, ens – almal volgens die slim dokter ‘n mens se geheue beinvloed)

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , ,

Madiba: Les 7-9

7. Sien die goeie in ander raak:
Party mense noem dit ‘n blinde kol, ander dink dit is naief, maar Nelson Mandela beskou feitlik alle mense as goed totdat hy verkeerd bewys word. Hy aanvaar uit die staanspoor dat jy te goeder trou handel. Net soos wat hy glo dat om voor te gee dat jy dapper is tot werklike dapperheid kan lei, glo Mandela ook dat as jy die goeie in iemand anders kan raaksien, daar ‘n beter kans is dat die goeie sy van sy karakter na vore sal kom.
Dis buitengewoon vir ‘n man wat vir die grootste deel van sy lewe sleg behandel is om soveel deugsaamheid in ander mense te sien. Trouens, dit was soms frustrerend om met hom te praat omdat hy feitlik nooit ‘n slegte woord oor iemand wou rep nie. Hy wou hom nie eens uitspreek oor die man wat probeer het om hom te laat teregstel nie.
… Wat ek van hom bewonder het. Mandela soek altyd na die positiewe, die konstruktiewe. Hy verkies om verby die negatiewe te kyk … Die ergste wat hy dalk oor mense sal se, is dat hulle in hulle eie belang opgetree het.
8. Ken jou vyand:
… saans ‘n amateurbokser … sy vurige afrigter, Skipper Molotsi, het hom geleer dat ‘n bokser wat sukses wil behaal, nie net rats en sterk moet wees nie, maar ook sy teenstander moet ken … Mandela het besef hy sou dit in die politieke arena ook moes doen. Om ‘n vasberade politieke teenstander te verslaan, moes hy hom leer ken en sy swakhede ontdek.
Wanneer jy jou teenstander se guns gewen het, het Mandela gese, moet jy jou nooit daarin verlekker nie. Die oomblik van jou grootste oorwinning is wanneer jy die grootste welwillendheid behoort te betoon. Moet in geen omstandighede jou teenstanders verneder nie. Trouens, gee hulle eerder die geleentheid om hul aansien te red. Dan maak jy van jou vyand jou vriend.
9. Hou jou teenstanders na aan jou
Al het Mandela dikwels sy vriende as vanselfsprekend aanvaar, het hy nooit dieselfde met sy opponente gedoen nie. Hoewel hy soms kontak met sy kollegas verloor het, het hy altyd met sy teenstanders in kontak gebly. Jy kan jou vriende vertrou, want jy kan oor die algemeen aanvaar dat hulle jou sal steun, en jy kan jou vyande vertrou, want jy kan aanneem dat hulle jou altyd sal teenstaan. Maar jou vriendelike teenstanders – hulle is die mense wat jy fyn moet dophou. En Mandela het dit gedoen.
Tog het hy dit diskreet gedoen. Hy sou dit nooit oorweeg om die intelligensiediens of privaat speurders te gebruim om op sy teenstanders te spioeneer nie. Hy het geweet die beste manier om dit te doen, is nie van op ‘n afstand nie, maar van nab. Trouens, wanneer hulle saam in een vertrek was, het hy dikwels aan ‘n teenstander beduie om langs hom te kom sit, sodat hy ‘n oog oor hom kon hou.

 Direk aangehaal uit: Op pad met Mandela – Richard Stengel

 
Lewer kommentaar

Posted by op 18/08/2010 in Boeke, Inspirasie

 

Sleutelwoorde: , , , , ,

Random gedagtes: Die storie van die perd en die water …

Die oumense het gese jy kan ‘n perd tot by die water lei, maar jy kan hom nie maak drink nie. Nou ja, ek het die perd byna versuip, maar drink wou hy nie drink nie.
‘n Mens dink jy gee iemand die kans om sy lewe te verbeter, sy omstandighede te verbeter, sy kinders se omstandighede te verbeter. Jy sien foute oor, jy kry jammer, jy gee alles wat jy kan. Jy praat, jy preek, jy raas. Jy moedig aan, jy prys, jy preek nog ‘n keer. Sien nog ‘n paar foute oor …Maar later kom jy agter dit was alles tevergeefs.
Ek het gedink ek is alreeds oud en sinies. Nou kom ek agter die proses is steeds aan die gang.

 
1 Kommentaar

Posted by op 27/07/2010 in Random gedagtes, Stres

 

Sleutelwoorde: , , , ,

Hakkel – ‘n persoonlike ervaring

Ongeveer 1% van die menslike bevolking hakkel, maar tog is dit iets wat baie min aandag geniet.  Mense probeer hard om die bestaan daarvan te ontken, voor te gee of hulle nie agterkom nie, of dit nie saakmaak nie.  Hakkel is soos ‘n groot skande in ‘n goeie ou Afrikanerfamilie, i.e. iets waarvan almal weet, maar niemand durf waag om daaroor te praat nie.

Die ‘struggles’ wat ‘n normale spreker sien as hy met ‘n hakkelaar praat is maar net die puntjie van die ysberg.  Die vrees en vernedering en ander sielkundige komplikasies is alles binne, dieper binne die psige, waar dit met elke onaangename ervaring groter en leliker raak.  Hierdie monster hier binne vreet aan die selfvertroue, kweek gevoelens van onbekwaamheid, minderwaardigheid en selfverwyt, en veroorsaak op die ou end dat baie min hakkelaars hulle volle potensiaal bereik. En daar is baie potensiaal; studies het gewys dat ‘n random persoon uit die hakkelende bevolking gemiddeld 80% van die kere meer intelligent sal wees as ‘n random persoon uit die vlot sprekende gemeenskap.

Daar is egter ‘n manier om hierdie potensiaal te ontsluit… Kliek op die onderstaande skakel om meer hiervan te lees:
https://altacloete.wordpress.com/hou-op-hakkel/hakkel-n-persoonlike-ervaring/

 
2 Kommentaar

Posted by op 30/04/2010 in Hakkel, Hou op hakkel, Inspirasie

 

Sleutelwoorde: , , , , , ,

‘n Nuwe jaar …

Ek is vandag 54 jaar oud en innig dankbaar vir talle seeninge … En dat ek nog elke dag iets nuuts kan leer. Wat ek die afgelope jaar geleer het, kom hoofsaaklik van die life coaching kursus:

  • Balans is broodnodig vir ‘n … wel … gebalanseerde lewe.
  • Sonder doelstellings kom jy nerens nie.
  • Maar doelstellings kan te groot en oorweldigend lyk en jou laat moed verloor.
  • Daarom breek jy hulle in kleiner stukkies op (mylpale).
  • En dan breek jy die stukkie tussen die mylpale in NOG kleiner stukkies op (action steps).
  • Jou action steps moet KLEIN goedjies wees wat MAKLIK is om te bereik.
  • Bou altyd vir jou ‘n beloning in by jou beplanning.
  • Maar kry ook ‘n straf vir as jy nie jou mylpale bereik nie.

Nou gaan ek die eerste stukkie koek eet (vir ontbyt!).

 
 

Sleutelwoorde: , , , ,

Wat is life coaching?

Lewensafrigting is ‘n manier om jou volle potensiaal te bereik. Dit word gedoen deur ‘n proses wat fokus op maniere om die denk- en gedragspatrone wat jou in die verlede teruggehou het, op te spoor en uit te wis.

‘n Mens word toegerus met spesifieke tegnieke wat reeds bewys het dat hul werk. Lewensafrigting is ‘n benadering wat op oplossings gemik is en kan ‘n mens help om blywende verandering te maak in enige area van jou lewe.

Begin jy elke lente oefen en teen Desember het jy alweer tou opgegooi?

Begin jy elke Januarie dieet en die volgende Januarie weeg jy meer as ooit?

Het jy ‘n droom om te skryf of ander skeppende werk te doen, maar jy kom net nie sover om dit uit te voer nie?

Verwag jy jou eerste baba en wil dinge graag op ‘n manier aanpak wat vir jou en jou wederhelfte gaan werk?

Beplan jy ‘n nuwe loopbaan?

Wil jy graag enige ander verandering in jou lewe aanbring?

Lewensafrigting is vir jou!

 
Lewer kommentaar

Posted by op 29/04/2010 in Uncategorized

 

Sleutelwoorde: , , , , , , ,