RSS

Tag Archives: motivering

Dagboek van ‘n depressievegter: Wanneer die son weer opkom

Depressievegters ken daardie gevoel – jy gly dieper en dieper in die donker put af.

Maar as jy lank genoeg en verbete genoeg aanhou veg, gebeur die wonder ongemerk en soms onverklaarbaar:

Die wande is steeds glad, maar jou naels begin stadig vatplek kry. Al breek en bloei hulle. En jy klou.

En onder wag … Wat? Dalk maar net die ewige donkerte. En jy weet dis nie wat jy vir jouself Read the rest of this entry »

Advertisements
 

Sleutelwoordw: , , , , , , , ,

Depressie: ‘n eenvoudige waarheid

“Depressie bied die moderne mens die kans vir ‘n helde-reis na binne en vir die moderne man bied dit ‘n Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoordw: , , , ,

Dagboek van ‘n depressievegter: Vrywaring

Aan almal wat hierdie dagboek (gaan)  lees: Hierdie inskrywings  is bloot ‘n poging om my eie pynlike pad te dokumenteer, met die uitsluitlike doel om moontlik iemand anders daardeur te help om groter insig/aanvaarding/kennis oor die saak te kry. Dis NIE die alfa en omega vir die hantering van depressie nie. Ek beweer NIE dat iemand wat dieselfde dinge as ek doen, noodwendig heeltemal Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoordw: , , , , ,

Terugblik … en verbasing

Hoe meer ek probeer om sistematies terug te dink, hoe meer besef ek wat ‘n ongelooflike jaar 2010 vir my was. So ongelooflik dat ek nou skrikkerig is vir 2011! Want beter kan dit amper nie … 🙂
Ek kon sonder veel moeite agtien positiewe dinge van 2010 neerskryf (OK, tik!). En ek het nie eens my volgehoue verwondering en blydskap oor die geslaagdheid van die sokker bygesit nie! Dis egter nommer 19 wat vir my die verrassing was. En die wonderlike kersie op die koek: Ek kan nie onthou dat ek in 2010 ooit regtig depro was nie. Down, ja. Bedonnerd, ja. Vol selftwyfel, ja. Eensaam – soms. Maar nooit lank genoeg of intens genoeg om oor te gaan in ‘n volbloed depressie nie. Ek dink dis die eerste keer in meer as Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoordw: , , , , , , , , , , , , ,

Die vreugde van blogging

Die Romanzaskrywersblog (‘n geslote blog vir skrywers van romanses vir Lapa se Romanzareeks) was op 23 Oktober een jaar oud. Vir my sal dit nou altyd ‘n spesiale dag wees, want dit was deur my betrokkenheid by hierdie blog dat die wêreld van blogging vir my oopgegaan het. (En nee, ek weet nie van ‘n lekker Afrikaanse woord vir blogging nie). Tevore het ek wel my hand ‘n bietjie daaraan gewaag op Litnet se blogs, maar dit het my gou verveel. En gefrustreer agv die aardige taal wat op blogs gebesig word. Moet vir geen oomblik dink die mense wat by Litnet blog, kan (of wil) ordentlike Afrikaans skryf nie!
‘n Blog is natuurlik eintlik iets soos ‘n virtuele dagboek, ‘n plek vir mense om hul gedagtes (meestal anoniem) met ‘n wyer gehoor te deel. Die Skrywersblog is egter anders aangepak – ‘n hele groep mense met gedeelde belangstellings blog saam oor onderwerpe wat vir hulle van belang is. Daar is nie skuilname nie (behalwe sommiges se skrywersname) en ‘n hegte band is tussen ons klomp gevorm. Heelwat interessante ontmoetings tussen lede het al hieruit voortgekom, waarvan my ontmoeting in Leipzig met ‘n medeskrywer wat in Pole woon, seker die hoogtepunt was. Uit die skrywersblog het later ook die Romanzalesersblog (www.romanzalesers.wordpress.com) en die Skrywersontwikkelingblog (www.madelie.wordpress.com) ontstaan, wat jy gerus kan besoek. Dis vir my heerlik om aan hulle mee te werk en dis vir my ‘n baie kreatiewe ervaring.
Dit was dus ‘n logiese stap vir my om weer my hand te waag aan ‘n persoonlike blog. Maar hierdie keer nie as anonieme bieg- of skinderplek nie, maar veel eerder ‘n plek om my belangstellings en die dinge wat my lewe vol en ryk maak, met bekendes te deel. Wanneer vreemdes wel deesdae inval en kommentaar lewer, is dit vir my ‘n ekstra vreugde. Facebook is natuurlik ook ‘n lekker platform om ‘n blog aan te koppel en mense daarvan bewus te maak.
Die hele blogbesigheid het vanjaar my nie-skryftye gevul met skryfverwante aktiwiteit, wat my skrywery vir my meer soos ‘n regte, egte werk  laat voel (En nie soos iemand netnou weer vir my gesê het, iets om my besig te hou nie!!) en meewerk dat ek dit ook soos ‘n egte, regte werk hanteer.  Daarby het dit vir my ‘n handvol kosbare kollegas en vriendinne meegebring. En baaaaie pret!
Die volgende stappie was om internasionaal te gaan en in Engels te begin blog.  Hier kom my geliefde Springsteen weer eens tot my redding. Binne ‘n week het www.marilebetterdays.wordpress.com my in kontak gebring met ‘n wye verskeidenheid Springsteen fans, van Amerika tot Iran tot Amsterdam. En my laat besef dis ‘n baie goeie oefening om weer ‘n slag in Engels te probeer skryf. En my laat besef dis ‘n goeie platform om ook sommer ‘n lansie vir my land te breek. Wie weet wat volgende sal wees? Ek kan nie wag nie!
Ek lig ‘n glasie op nog baie blogjare!
PS. En hier loop ek sowaar ‘n lekker webwerf raak in die proses om ‘n prentjie te soek: http://www.bloggingteacher.com/ Die internet is ‘n amazing plek …
PPS. Ek weet nog nie presies wat is nou eintlik die verskil tussen ‘n webwerf en ‘n blog nie. Dit lyk of ‘n blog bloot ‘n interaktiewe webwerf is. Is ek reg? En ek vermoed dat blogs alreeds besig is om gewone webwerwe te vervang, juis as gevolg daarvan dat lesers so lekker op ‘n blog kan reageer. Dit is dus nie meer ‘n eenrigtinggesprek nie, maar kom van albei kante af.

 
Lewer kommentaar

Posted by op 26/10/2010 in Blogging, Inspirasie

 

Sleutelwoordw: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Skryfdinge: Daardie gehate verslag

Natuurlik moet kenners na ‘n skrywer se werk kyk voor dit gepubliseer word. Krities daarna kyk. Dis eintlik ‘n groot voorreg om iemand te he wat tyd en aandag aan jou pogings bestee, veral as jy nog totaal onbekend is.
Maar ai, dis nie lekker om daardie kritiek te ontvang nie. ‘n Mens se woorde is vir jou heilig (veral aan die begin van jou loopbaan), hulle kom uit die heel diepste dieptes van jou binnekant.  Hoe durf iemand hulle dan kritiseer? Hoe durf iemand jou vertel hulle is verkeerd ingespan, feitelik foutief, vervelig, herhalend, onoorspronklik? Hoe durf iemand van jou verwag om selfs sommige van hulle uit te vee? To kill your darlings?
Jy lees die verslag deur en jy gaan die fases van verdriet binne: ontkenning, woede … die hele pynlike pad tot by aanvaarding. Daarby kom jy gewoonlik eers uit wanneer jy klaar geworstel het deur al die aanbevelings en besef jy het beslis jou manuskrip verbeter.
Ek het besluit dit gaan maar oor ego. Of dalk juis die gebrek daaraan. Hoe onsekerder ‘n mens van jouself is, hoe moeiliker is dit seker om kritiek te aanvaar. Aan die ander kant kan ‘n skrywer seker ‘n onrealisties hoe dunk van sy eie werk he – maar ek ken nie so iemand nie.
Dit gaan ook daaroor om jou werk van jouself as persoon te kan skei. Netsoos ons weet ‘n ouer keur die kind se verkeerde dade af, maar bly lief vir die kind. Die keurder/redakteur gee aanbevelings oor jou werk – hy keur jou as persoon nie af nie.
Al hierdie dinge besef jy op die vreugdevolle oomblik wanneer jy ‘n verslag afgehandel het en daardie manuskrip gereed is om finaal weg te stuur. Maar volgende keer het jy dit alles weer vergeet. En die stryd begin van vooraf …

 

Sleutelwoordw: , , , , , , ,

Is dit regtig WERK waarmee ek my besig hou?

Ek het besluit die antwoord op hierdie vraag lê in jou eie benadering tot die saak. As ek nou terugkyk, besef ek ek was self nie doodseker van die antwoord toe ek destyds tuis begin werk het nie.

‘n Vriend het eenmaal opgemerk dis belangrik om so ‘n ietsie te hê om te doen – en hy’s nie ‘n gemene mens nie, hy het net nie verstaan dis vir my ‘n saak van erns nie. En ek het nie die moed gehad om hom reg te help nie! Vandag sou ek hom nie daarmee laat wegkom nie, maar ekself het ‘n lang pad gekom sedert daardie dag.

Ek moes eers ‘n mate van sukses behaal en sien ek verdien darem genoeg om ook ‘n bydrae tot die gesin se finansies te maak voor ek regtig begin glo het in my werk. Dit beïnvloed die manier waarop jy oor jou werk praat – en dit beïnvloed wat ander mense daarvan dink.

Voordele is daar baie. Die grootste voordeel? Geen baas wat die lugkastele bou en jy moet hulle pienk verf nie – jy kan jou eie lugkastele bou en hulle self enige kleur verf waarvoor jy lus is. Geen dodelike roetine, geen spitsverkeer, geen kritiese kollegas nie, geen kantoorpolitiek, nie lang ure vasgekeer in ‘n kantoor nie. Niemand is geskok as jy onwelvoeglik geklee gaan in die somer of in die winter met jou skootrekenaar binne-in die bed klim nie. Niemand kyk hoeveel koppies tee jy drink nie, niemand loer oor jou skouer of skinder by die ander oor jou nie. Jy kan die voëltjies deur jou venster kyk na hartelus, jy kan ‘n boom omhels, jy kan see toe ry en na die branders kyk – as jy wil.

Ek is ‘n op-en-af mens wat met rukke en stote werk. ‘n Vaste roetine werk nie vir my so goed soos vir iemand anders wat ‘n meer gelykmatige geaardheid het en wat vir lang tydperke kan konsentreer nie. By die huis kan ek my oppe en affe bestuur soos dit my pas.

Kortom – jy kan doen wat jý wil, nie wat iemand anders wil nie. (Binne perke, natuurlik!)

Nadele? Ja, ‘n paar … soos dat die no work, no pay beginsel ongelukkig geld. En al ruik die blommetjies hoe lekker – hulle betaal nie so goed nie!

Snaaks, ek kan nou aan geen verdere nadele dink nie! As hulle daar is, word hulle eenvoudig oorheers deur al die geweldige gevoel van vryheid wat ek ervaar.

As ek al die positiewer dinge moet probeer opsom, kan ek net sê dat jy beheer oor jou eie lewe kan neem wanneer jy van die huis af werk. Jy kan doen wát jy wil, wanneer jy wil, hoe jy wil – solank jy net die verlangde resultate lewer, gee niemand om nie (dis nou behalwe die kat en die kanarie wat honger ly en die man en die kinders wat afgeskeep voel wanneer jy die heeldag die blomme geruik het en nou skielik twintig uur aanmekaar moet werk!)

O ja, daar is nog een nadeel: Jy kan baie alleen raak. Daar is nie die groepsgevoel wat ‘n mens ervaar wanneer jy saam met ander mense werk nie (al maak hulle jou soms gek). Daarvoor is sms’e en e-pos vir my onontbeerlik as maniere om in kontak met die buitewêreld te bly. Maar die grootste geluk wat my getref het, is die Romanzaskrywersblog waaraan ek saam met mede-skrywers van Lapa se Romanzareeks behoort. Ons het vir mekaar kollegas geword en ons deel die daaglikse vreugdes en pyne van ‘n lewe agter ‘n rekenaar met net jouself as geselskap.

Wenke? Jy het ‘n goeie skoot dissipline nodig. En jy moet regtig glo in wat jy doen. As jy diep binne-in voel dis eintlik nie ‘n regte werk nie, gaan ander mense ook so dink.

My werksdag begin in teorie so teen negeuur wanneer die kind en die man weggehelp is, die diere kosgegee en die lyf geoefen is, die wasgoed op die draad en die hondehare gestofsuig. In die praktyk lui die telefoon sodra ek aan die gang is, iemand wat ondersteuning nodig het kom kuier, die son skyn so lekker buite, daar is dringende administratiewe goed wat gedoen moet word en die rekenings moet betaal word. En skielik is dit vyfuur en jy was die hele dag druk besig, maar daar is nie ‘n steek WERK gedoen nie.

Die grootste voordeel? Die algehele vryheid. (Maar ons weet almal vryheid bring verantwoordelikheid …)

 

Sleutelwoordw: , , , , , , , , , , , ,