RSS

Tag Archives: honde

‘n Man vir altyd: drie stories oor liefde en honde

'n man vir altyd_voorblad_high res.jpgDie eerste van die drie stories in hierdie omnibus het ek ‘n klompie jare gelede geskryf terwyl ek by ‘n teler vir ‘n wolfhondbaba gewag het. Ek het baie met die teler gesels, van sy opleidingsklasse vir honde bygewoon en baie geleer. En vir altyd verlief geraak op die ras, wat ek as jong meisie die eerste keer in my man se familie leer ken het. Teen die einde van daardie jaar het Hilde deel van ons familie geword en die volgende twee boeke is in die roes van my liefde vir haar geskryf. 🙂 As jy dus nie van diere en veral van honde hou nie, moet jy dalk maar verbyhou by hierdie stories.
Dis ironies dat ek die proeflees vir die omnibus moes doen in Hilde se laaste tydjie by ons. Dit was emosioneel om weer te onthou hoe ek vir haar gewag het, watter harde maar vreugdevolle werk dit was om haar mooi op te voed en hoeveel vreugde sy in ons gesin gebring het.
Henri arboretum.jpgIntussen moes ons van Hilde afskeid neem en het die liewe Lea heel onverwags in ons lewe gekom. Ek het nooit vermoed dit kan so ‘n vreugde wees om ‘n bejaarde hond in mens se hart toe te laat nie. Sy laat my, snaaks soos dit mag klink, so baie aan my ma in haar laaste jare dink: Oud, bietjie broos, al deur die lewe getrap, maar steeds sag en geduldig en sonder ‘n greintjie boosheid of bitterheid in Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , ,

Afskeid en verlies …

My gedagtes pas na die afskeid van my geliefde Hilde-hond – met behulp van wortelkoek en cappuccino … Kromrivier 006

Vandag weet ek opnuut: Verlies is deel van die lewe.

En: As jy liefkry, stel jy jou bloot aan seerkry.

Ja, ek weet ek het nie alleenreg op hierdie inligting nie. Die mens weet dit al eeue der eeue lank.

En tog hou ons aan om dinge – en mense – om ons te versamel.

En nie net te versamel nie, maar lief te kry.

Iewers diep binne glo elkeen van ons blykbaar steeds ons sal ‘n manier vind om die onafwendbare te Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , ,

Junie 2012: Blarney tot iewers naby Cliffs of Moher

  1. Agt en veertig uur sonder internet is swaar op die gestel van ‘n verslaafde.
  2. Die weersiens is soet en salig.
  3. Die koevertjies met suurlemoengoedjies vir koors werk sommer lekker vir aandtee ook, by gebrek aan regtige tee.
  4. Een man met ‘n kamera is nog hanteerbaar, maar TWEE van hulle – dit vat aan ‘n vrou.
  5. Ek-tyd en slaap is eintlik al wat nodig is vir ‘n vinnige herstel.
  6. Ek dink net die faeries kan in hierdie land 100 ry oral waar Read the rest of this entry »
 
8 Kommentaar

Posted by op 06/06/2012 in Reis

 

Sleutelwoorde: , , , , , ,

A dog’s life …

Dear God: Is it on purpose that our names are spelled the same, only in reverse?
Dear God:
Why do humans smell the flowers, but seldom, if ever, smell one another?
Dear God: When we get to Heaven, can we sit on your couch? Or will it be the same old story?
Dear God: Why are there cars named after the jaguar, the cougar, the mustang, the colt, the stingray, and the rabbit, but not ONE named for a Dog? How often do you see a cougar Read the rest of this entry »

 
1 Kommentaar

Posted by op 15/09/2011 in Humor

 

Sleutelwoorde: ,

Steeds ons beste vriend

 
Lewer kommentaar

Posted by op 20/05/2011 in Foto's, Humor

 

Sleutelwoorde:

Onthou om te glimlag!

 
Lewer kommentaar

Posted by op 17/03/2011 in Humor

 

Sleutelwoorde: , , ,

‘n Lewe sonder diere? Nooit!

‘n Lewe sonder troeteldiere is vir my ondenkbaar. Hulle voeg soveel waarde tot ‘n mens se lewe toe dat die moeite en koste en verantwoordelikheid van versorging vir my nog altyd deur en deur die moeite werd was. En deesdae is daar al groter wordende begrip vir die ongelooflike positiewe rol wat (troetel)diere kan speel in die lewe van mense met spesiale behoeftes, synde dit kinders met gestremdhede, bejaardes of siekes.

Die heel eerste troeteldiere wat ek onthou, is die skaaphonde (Border Collies en ‘n Kelpie) op die plaas. En ‘n gemmerkat met ‘n stomp stert wat ek uit die stoor huis toe gelok het. Maar hulle was nie werklik troeteldiere nie, meer werkers op die plaas. Dit het moontlik meegewerk aan my blywende gevoel dat diere nie in die eerste plek daar is om GETROETEL te word nie, maar om ‘n rol te vervul. Hoewel ek ontsettend lief is vir my diere, bly hulle vir my diere. Ek probeer om nie menslike emosies en eienskappe aan hulle toe te ken nie, en ek probeer in gedagte hou dat diere se lewensverwagting laer is as dié van mense – afskeid is dus onvermydelik. Wat dit ‘n uitstekende oefening vir die liefde Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , , , , , ,

Dapper hond!

Iets opbouends in ons tyd van slegte nuus en te veel ellende: Die storie van die Duitse herdershond wat ‘n polisievoertuig gelei het na sy baas se brandende werkswinkel.

http://www.youtube.com/watch?v=8FTwMaR2scY&feature=related

 
Lewer kommentaar

Posted by op 24/05/2010 in Inspirasie

 

Sleutelwoorde: , ,

Hachiko

Ek is baie teleurgesteld in myself oor hierdie fliek. Ek is mal oor diere en mal oor honde, maar ek is eenvoudig te sinies en/of prakties en/of ingelig om die fliek net onbevange te geniet.

Ons skryf so maklik menslike emosies en eienskappe aan diere toe, waar dit dikwels maar net instinktiewe gedrag is wat hul toon. Die werklike Hachiko se gedrag het waarskynlik bloot gevolg op die positiewe versterking wat die betrokke mense hom gegee het. (Die verwelkoming van sy baas. En later die kos wat die mense van die omgewing hom gegee het). Dit is per slot van rekening hoe diere (en mense?) leer – hulle leer gou om gedrag te herhaal as daar ‘n beloning aan verbonde is. Verder pla die voorbeeld wat die mense in die fliek aan dierelefhebbers stel my ook. Die manier waarop Parker die hond indulge is ongelukkig in die werklikheid nie die manier waarop ‘n mens ‘n gelukkige hond kweek nie. ‘n Hond moet grense he en weet watter gedrag is aanvaarbaar en watter nie.

Die fliek steun absoluut net op die cuteness van die hond en die naam (en looks) van Richard Gere. Ek is ook teleurgesteld dat die filmmakers die storie sommer so maklik gevat en bloot in Amerika geplaas het. En sommer nog in vandag se tyd ook. Almal weet nou die werklike gebeurtenis het ‘n hele klomp jare gelede in Japan plaasgevind (die Akita is ook ‘n Japannese honderas) en die impak van die storie sou soveel meer gewees het in daardie setting. Maar natuurlik praat geld die hardste …

Dat dit ‘n lieflike hond is, kan ‘n mens egter nie ontken nie. Ek hoop maar almal trek nie nou los en soek Akitas nie, want hulle is blykbaar baie intelligent en aktief en verwoes jou erf en huis gou-gou as hulle nie baie oefening en stimulasie kry nie. As ek dink hoeveel Huskies (geteel om kilos en kilos per dag af te hardloop voor ‘n slee) verveeld en gefrustreerd in dorpserwe opgesluit staan, krimp my hart vir die Akitas.

Vir die mense wat die diere vir films afrig, het ek die grootste bewondering. Ek sou wat wou gee om te sien hoe hul met die diere werk op ‘n filmstel. Selfs daardie muishond moes ook noukeurig afgerig wees.

Dit was interessant om vir Gere in iets anders as ‘n romantiese fliek te sien. Dalk vir hom ook ‘n lekker afwisseling? Of word hy eenvoudig nou te oud vir romantiese rolle?

Die aangrypendste deel van die fliek was vir my aan die einde toe die werklik bejaarde ou hond so stadig oor die spoorlyn aangestap kom. Die verganklikheid van ons almal was so duidelik op daardie ou gesig geteken.

Dit was steeds ‘n lekker fliek en almal wat minder sinies is en enigsins vir diere lief is, sal dit baie geniet. Versigtig net om so met jou hond uit dieselfde bak jul springmielies te eet en hom jou dan deur die mond te laat lek – honde lek op snaakse plekke, hoor …

 
Lewer kommentaar

Posted by op 20/05/2010 in Fliek

 

Sleutelwoorde: , ,