RSS

Category Archives: Suid-Afrika

Die land wat ek liefhet.

Kortverhaal: Krag vir stem

Krag vir stemKrag vir stem het in Huisgenoot van 18 Mei 2006 verskyn en kombineer destyds se kragonderbrekings (toe nog ‘n nuutjie) en onse Ouboet wat by ‘n verkiesingslokaal die ou was wat die ID’s moes kyk en die stil tye met sy kitaar omgekry het. 

“#*#*!” SWETS MY VOORBEELDIGE MA saggies onder haar asem, net hard genoeg dat ek wel deeglik moet hoor.  Ek het wraggies weer my skoolskoene in die middel van die kamer gelos.  En my tas.  En my tekkies.

Resep vir moeilikheid.  En hier kom dit ook:  “Ek is siek en sat om soggens in die donker oor jou goed te val!  Ek weet nie hoekom doen ek nog die moeite om vir jou koffie aan te dra nie!”

En na ‘n oomblik met ‘n effense smile in haar stem:  “Of koeldrank!”  Dankie tog, haar humorsin is op sy pos; vele onstuimighede in hierdie huis is al ontlont deur ons Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , ,

Kortverhaal: Tyd van goeie dinge

Tyd van goeie dinge het in Huisgenoot van 14 Desember 2006 verskyn en het ontstaan a.g.v. Tyd van goeie dingedie insident toe my handsak regtig in ons splinternuwe mall gesteel is. Die res is uit my duim gesuig. Behalwe die heel laaste dingetjie – dié het ook iewers eendag met iemand gebeur.

“Help!  My handsak!  My handsak is weg!”  Wat ‘n nagmerrie; asseblief, asseblief laat dit nie waar wees nie!  Lisensie, ID-boekie, bankkaarte, biblioteekkaartjies, lipstif, naelvyl … haar hele sukkelende ou lewetjie is saamgebondel in daardie gehawende ou leerhandsakkie.

En kontant; omtrent al die geld wat sy besit.  Die geld waarmee sy vir haar en haar kind die vrede en blydskap van die Kersgety wou koop.

Hermien kyk verslae op en af in die winkelgang; dis net mense, mense, mense sover die oog kan sien.  Haastige mense, gespanne mense, bekommerde mense, moeë mense … en niemand is enigsins geïnteresseerd Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , , , ,

Kortverhaal: Hemel op aarde

Hemel op aardeHemel op aarde het in Huisgenoot van 3 Mei 2007 verskyn en uit die kombinasie van ons ouboet se operasie en iemand anders se ondervinding met kragonderbrekings ontstaan. O ja, en die gryskopoom het by Ouboet in die saal gelê. En ja, die insident teen die einde het ook werklik gebeur. 

“EK GLO DIT NIE!  JULLE lieg vir my!”  Toe sien ek haar, en my kwaai stem raak tjoepstil in my ribbekas.

Dit moet ‘n engel wees, so pragtig in wit, met die blouste blou oë.  Maar engele se gesigte is seker nie veronderstel om so te swem voor ‘n mens se oë nie.  En hulle is sekerlik nie veronderstel om te loop en leuens verkoop nie.  Of met manstemme te praat nie.

Wat van Gabriël?  Gabriël was ‘n Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , ,

Kortverhaal: Geseënde sameswering

Geseende samesweringGeseënde sameswering het in Huisgenoot van 13 September 2007 verskyn en het uit ‘n besoek aan die Lord Milner op Matjiesfontein ontstaan. Toe ons verlede jaar weer daar was, was die bekende gids steeds op sy pos.

“Gaan bad nou asseblief tog, Marlene, my maag is al seer gelag!” Sonika trek die kamerdeur dankbaar agter haar toe.  Sy moet sowaar ‘n bietjie asem skep solank haar vriendin in die badkamer besig is; Marlene is vanaand weer stuitig verby.

En hoe gaan hulle twee saam ooit vannag tot ruste kom in die pragtige ou koperkatel?  Die ander klomp is almal in kamers met respektabele driekwartbeddens, maar hulle twee se plek lyk pure wittebroodsuite.  Sy is een wat van haar persoonlike ruimte hou, en hulle is darem nie meer Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , ,

Kortverhaal: Bly by my, deel 1

Bly by my is ‘n vakansiestorie en het in Desember 2006 in twee dele in Huisgenoot verskyn. Ek het uit ‘n toneeltjie in Egoli die idee vir die begin van die storie gehaal. 

“KOM, MY GIRLIE, ONS TWEETJIES gaan sommer kar toe.”

Luide aanmoeding van die ouens, oordrewe ekstatiese sugte en gerolde oë van die meisies af.  Net Julie kyk met klipharde kraalogies na my.  Dis immers sý wat hom op die strand opgetel en saamgesleep het.

Christopher.  Nog mooier as sy naam.

Nie dat ek seker is sy sal weet wat om nou eintlik met hom te maak nie.  Of dat ék nou eintlik weet wat om met hom te maak nie.  Maar ek weet darem minstens wat ek nié wil nie.

“Vat sommer jou sakkie, ek en jy gaan lekker lank wegbly.”  Hy lyk of hy dit elke aand doen.  Koel soos ‘n komkommer; lig ewe die hand vir die aanmoedigende halfdronk spul blikskottels om die tafel.  Niemand lig ‘n vinger om my uit die verknorsing te help nie; almal dink dis vreeslik great en vreeslik snaaks.  En ek dag hulle is my lewenslange pelle! Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , ,

Valentynsbruid

Valentynsbruid is nie heeltemal uit my duim gesuig nie en het in Trisa Hugo se My kort vir jou sop verskyn, waarmee sy geld ingesamel het vir liefdadigheid. Die boek vol heerlike kortverhale van ‘n groot aantal skrywers is steeds spotgoedkoop op Amazon te kry by https://www.amazon.com/s?k=my+kort+vir+jou+sop&i=stripbooks-intl-ship&ref=nb_sb_nossMy kort vir jou sop

Ag aarde, ek het vanoggend te lank gedraai, tyd gemors met onbenullighede. Soos wilde rockmusiek op YouTube, nie heeltemal geskik vir ‘n gryse ouma nie. Dis nou volgens my waardige dogters. Nou sal dit jaag kos om die eetgoedjies vir Valentynsdag betyds by die skool te kry. My effens bedorwe laatlam skaam haar dood as Ma alweer laat is. Dis haar eerste jaar van skoolhou, sy bou kliphard aan haar beeld. Haar beeld is vir haar baie belangrik.

Haar ma het nog nooit ‘n beeld gehad nie. Dis nou volgens haar.

Ek trek my funky pienk Skedonkie lekker bý die voordeur van Emma, die engel wat die eetgoed verskaf. (Ek is nie gebore in staat om eetgoed vir so ‘n okkasie te produseer nie – en dis maar een van my vele tekortkominge.) Deur die genade is Emma nie self tuis nie. Mavis is die gewilligste helper. Ons twee wikkel flink kar toe met die keurige borde eetgoed. Mary waggel waardig en krities agterna, haar hande sereen onder haar ruim boesem gevou. Ek sit die skinkbord met pasteitjies en worsrolletjies mooi stewig op die vloer voor die passasiersitplek. Ons bekyk die verdere opsies deeglik, besluit na behoorlike oorweging op die agterste venster vir die ander twee borde met fyn vis-ietsies en frikkadelletjies en nog allerhande mooi en lekker fieterjasies.

Ek trek versigtig weg. Daar’s nie baie tyd nie, om die minste te sê. Ek vat die kortpad bultaf in plaas van die lang pad bultop. Op die skuinste by die groot siersteenhuis hoor ek ‘n vreemde skuifgeluidjie. So tjiet … Met die tweede tjiet! kyk ek om. Berge val op my, heuwels bedek my.

Of liewer, miniatuur frikkadelletjies val op my, slaai en tamaties bedek my.

Ek probeer nog stadig rem, maar dis te laat. Hopeloos te laat. Die skuinste het reeds sy tol geëis. Voor my doem die dorpie se hawe met plesierbote en rooigebrande toeriste op. In my geestesoog ploeg Skedonkie ‘n pad deur hulle tot in die malse groen see en verdwyn spoedig sodat net ‘n paar verlate slaaiblare op die deining bly wieg. Ek strek ‘n wanhopige linkerhand met verwilderde gespreide vingers na agter uit. ‘n Klein tsoenami van vleisies en repies blaarslaai vlieg tussen my vingers deur.  Genadiglik is die voorste passasiersitplek ver terug geskuif. Die rugleuning kaats die kosgolf terug tot die meeste daarvan weer min of meer in die rigting van die skinkbord tot ruste kom.

Paniekerig jaag ek die entjie terug, spring uit die kar en roep: “Mary, Mary, ek het ‘n vreeslike fokop gemaak!”

Inderdaad.

Bedroë oorhandig ek drie borde vol chaos aan die vier vaardige hande.

Mary is die moer in. Sy stel dit nogal mooi: “Die goed wat ek vanmôre met ‘n lekker hart gemaak het.” Ek kners op my tande en wend my maar liewer tot die opruim van die ramptoneel. Voor in die motor is die skade nie te groot nie. Net enkele verdwaalde missiele het die vloer getref. Agter lyk dit minder goed. Ek steek my lang arms onder die sitplekke in en kom te voorskyn met etlike fondse wat ‘n mens nie normaalweg onder motorsitplekke kry nie. Genadiglik het ek myself netmooi gister te buite gegaan en Skedonkie ordentlik skoongemaak. Dit moet sekerlik ‘n bestiering wees. En ja, die vis-ietsies is inderdaad heerlik. So ook die enkele verdwaalde frikkadelletjie. En die ewe verdwaalde velletjie ham.

In die kombuis het Mary haar woede oorwin – sover ek kan agterkom – en is hulle flink besig om die saak te beredder. Met bewonderenswaardige resultate. G’n mens sal enigiets vermoed van die toertjie wat hierdie kos sopas onderneem het nie.

Les vir jong bruide: Sorg áltyd vir ekstra blaarslaai en tamaties in jou yskas. En ‘n botteltjie rooi uitjies. O ja, en maak jou motor af en toe behoorlik skoon. Of leer die bruidegom van die begin af om dit te doen – solank hy nog gewillig is om dié soort dingetjies aan te leer. (Glo my, dit hou nie.)

Vyf minute voor die pouse moet begin, trek ek waardig weg met my kosbare vrag. Mary sit op die agtersitplek met die gerestoureerde vleisbord stewig op die skoot, haar oog ferm en onwrikbaar op die vis-ietsies langs haar op die sitplek. Ek vee die angssweet van my voorkop af.

“Hier gaan die bruid!” lag Mary, haar ergernis vergete, “Die Valentynsbruid!”

 

Sleutelwoorde: , , , , , ,

Emosionele oorlewing in die tyd van Korona

Was jou hande! Bly by die huis!

Moenie aan jou gesig vat nie!

Ja, instruksies oor hoe om die verspreiding van die virus te beperk, kom van alle kante op ons af.

Soms is daar ’n paar instruksies op die lysie wat vaer is, moeiliker om vas te vat, ingewikkelder om uit te voer: Bly kalm! Moenie paniekerig raak nie!

Ja, die fisieke sy van enige situasie is dikwels makliker om te hanteer as die emosionele aspekte. Ons is nou eenmaal geneig om ons fisieke welsyn bó ons emosionele gesondheid te stel. As ons in hierdie tyd egter nalaat om ook na ons geestesgesondheid om te sien, kan die pandemie merke op ons laat wat ons nog lank ná die Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoorde: , , , , , ,