RSS

Kliniek toe!

20180606_125256Amper ‘n jaar gelede het ek eindelik ingegee en my in ‘n kliniek vir depressie laat opneem – een van die beste besluite van my lewe. Hieronder is die stukkie wat later daaroor in rooirose verskyn het. Dis baie persoonlik en dis steeds moeilik om dit te deel, maar ek doen dit in die hoop dat dit iemand wat op die rand van ‘n afgrond staan, kan help om ook daardie stap te neem.
NS. ‘n Vriendin het vir my dié blomme gestuur. Ek was een van die min pasiënte wat blomme gekry het – terwyl gewone hospitaalkamers gewoonlik oorloop van blomme. Dit sê iets oor die stigma wat nog aan opname vir geestesiektes kleef. Dis elkeen van ons se plig om teen daardie stigma te veg. 

“Ek kan nie, ek kan nie!” Ek staan op my knieë langs my bed en skree magteloos in die matras in.

Op hierdie stadium is daar heelwat goed wat ek nie meer kan doen nie. Ek kan nie meer maklik lag nie. Ek sukkel om dankbaar te wees. Ek vind dit moeilik om op te hou as ek trooskos te ete kry. Ek kan kwalik die energie bymekaar skraap om soggens uit die bed te kom. My woorde het opgedroog, ek is nie meer ‘n goeie geselser nie.

Net my goeie man sien my in my nood, maar hy is magteloos om my te help.

Ek weet lankal dis net ek wat myself kan help. Vir jare het ek dit redelik goed reggekry, soms selfs uitstekend. Leefstylkeuses het ‘n groot invloed op depressie. Wat jy eet, of jy oefen, of jy iets doen wat jou lewe sinvol laat voel, of jy goeie menseverhoudings het, dit alles kan depressie ligter maak.

Maar ek is op die punt waar dit nie meer help nie. En dis hoekom daar op my rekenaar  in die Google-blokkie staan: suicide methods.

Ja, dis alles daar: die verskillende metodes, die suksessyfers (wat ‘n vreeslike gedagte), die voordele en nadele  van elke metode. En dis waar ek my Moses teenkom: Ek kan dit eenvoudig nie doen nie. Dis te moeilik, die kans op mislukking is te groot. Ek is te bang, of nie dapper genoeg nie, of nie desperaat genoeg nie. Ek kan dit net nie doen nie.

Dis my dilemma: Ek wil nie meer lewe nie. En ek kan nie ophou nie.

Ek weet nie hoe lank ek daar op my knieë gestaan het nie. Na minute of ure het ek my selfoon in die hande gekry, die psigiater se nommer gebel en miskien die belangrikste woorde van my lewe gefluister: “Ek het hulp nodig.”

Die volgende middag staan ek soos in ‘n droom in my kamer in die kliniek. Die kamer waar ek nie wil wees nie. Want ek moet dit met drie ander vrouens deel. In die kliniek waar ek nie wil wees nie. Daar is baie redes: Dis nog steeds vir die meeste mense ‘n skande. Ek is alleen tussen vreemdes. Daar is allerhande aktiwiteite waaraan mens verkieslik moet deelneem. Ek wil aan niks deelneem nie. Ek wil my kop toetrek en wegraak in die groot niks. Maar ek het tot hier gekom, ek moet nou eenvoudig verder.

Dis ‘n vreeslike gevoel om  weer ‘n koshuiskind te word, verlore in ‘n nuwe groep. Gelukkig lyk almal rondom my min of meer netso verlore. Ons kyk versigtig na mekaar, wonder oor mekaar se stories, aanvanklik te bang om uit te vra.

Die kos is heerlik. Met elke teetyd is daar iets lekkers. Ons leef van etenstyd tot teetyd tot etenstyd. Ons staan elke oggend in ‘n ry om ons bloeddruk te laat neem. Ons staan saans in ‘n ry om ons selfone in te gee. Ons lê  langs mekaar op ons matrassies vir ontspanningsoefeninge. Ons tree skrikkerig aan vir skeppende aktiwiteite. Ek maak dit duidelik dat ek nie arts en crafts doen nie. Ek kan dit nie doen nie en ek wil dit nie doen nie. Maar ek is nou eenmaal hier. Ek moet maar doen wat daar te doene is.

En stadig gebeur dit: Ek raak tuis. My kamermaats word vriendinne. Hulle Kaapse Afrikaans en humorsin kikker my op. Ons vertel versigtig deeltjies van ons stories vir mekaar. Ons maak allerhande goetertjies in die skeppende klas – en ek kom agter dis eintlik nogal lekker. Ons staan saans in ‘n ry om ons medikasie te ontvang en ek skaam my glad nie meer nie.

Ek kleur ‘n prent in. (Ek haat eintlik inkleur.) Ek bou ‘n legkaart. (Ek haat eintlik legkaarte.) Ek neem deel aan twee drumming sessies. (Ek is nie juis musikaal nie.) Ek voel gekoester as die versorgers snags met hulle flitsliggie kom kyk of ons slaap. (En eet sjokolade onder die duvet terwyl ek my oë styf toeknyp vir daai flitsliggie.)

My hart gaan oop vir die mense rondom my. Jonk, oud, dik of dun, ons is almal weerloos in ons swaarkry. En dapper, elk op sy/haar eie manier.

Na ‘n week weet ek dis tyd om huis toe te gaan. Ek huil toe ons wegry, want ek wil nie my maters los nie. Ons gaan drink koffie in die son en die wêreld gaan steeds sy  gewone gang, onaangeraak deur die verskuiwing wat ongemerk in my plaasgevind het.

 

Want in my het iets verander. Ek weet nie presies wat en presies waarom nie. Ek weet net alles is nou ligter, helderder, sinvoller.

Ek leef nie meer omdat ek te bang is om te sterf nie. Ek leef weer omdat ek graag wíl lewe.

Dis steeds nie maklik nie. Daar kom donker dae. Maar ek vind altyd weer my brokkie son. Ek het weer krag vir my stryd teen die Groot Donkerte. Ek wil weer leef. Met nederigheid en groot dankbaarheid.

Advertisements
 
 

Sleutelwoordw: , , , , ,

Alba Bouwerprys vir Kinderliteratuur aan Jaco Jacobs en Zinelda McDonald!

Moenie hierdie boek eet nieLAPA kondig met trots aan dat Jaco Jacobs en Zinelda McDonald die wenners is van die Alba Bouwerprys vir Kinderliteratuur, die wenpublikasie is die rympiesboek Moenie hierdie boek eet nie!

Dié prys word deur die Akademie van Wetenskap en Kuns toegeken aan ’n boek vir lesers van sewe tot twaalf.

Hoe lank is ’n weerwolf se humeur? Is enige iets erger as skottelgoed was? Wat soek jou ouma op die Pick n Pay se dak? Hoekom dra bere nie klere nie? Bestaan daar iets soos ’n spaghettiboom? Wat moet jy doen as ’n renoster jou jaag?

Jy sal die antwoorde op al hierdie vrae vind in Moenie hierdie boek eet nie!

Dié lawwe lekkerlagboek bevat 365 rympies (en ’n bonusrympie vir ’n skrikkeljaar) wat kinders (én grootmense!) heeljaar sal laat skaterlag!

Daar is rympies oor oupas en oumas, goggas, krieket, ruimtevaarders, seerowers, spoke, skooltoilette, erdvarke, Kersvader, krokodille, volstruismelk, Valentynsdag, en dinge wat baie sleg ruik!

* * *

Moenie hierdie boek eet nie! is by toonaangewende handelaars asook direk by LAPA Uitgewers beskikbaar. Kontak LAPA by 012 401 0700 of besoek ons webblad: www.lapa.co.za.

 

 
1 Kommentaar

Posted by op 16/04/2019 in Afrikaans, Boeke, Humor, Lees, Skryf, Skrywers

 

Sleutelwoordw: , , , ,

Aartappelslaai met spek en feta

Hierdie slaai met klein aartappeltjies is regtig ongelooflik lekker. Mens kan maar sommige van die bestanddele (bv. suurroom en skil van suurlemoen) uitlaat sonder vreeslike gevolge.

750 g dwerg-aartappeltjies in die skil
60 ml olyfolie
1 ui, in kwarte en dan in dun skyfies gesny
25-30 ml matige kerriepoeier
125 ml hoenderaftreksel
75 ml droë witwyn
15 ml fyn appelkooskonfyt
30 ml blatjang
5 ml fyngerasperde suurlemoenskil
sout en varsgemaalde swartpeper na smaak
125 ml mayonnaise
125 ml suurroom
200 g spek, brosgebraai en in repies gesny
2 skywe fetakaas, in blokkies gesny
grasuie, in 2 cm-stukkies gesny om mee te garneer

1.     Kook aartapppeltjies in water met sout oor ’n lae-matige temperatuur vir 15-20 minute of tot net sag. Dreineer, plaas in ’n groot mengbak en skink dadelik helfte van olyfolie oor. Skud bak heen en weer om aartappeltjies met olie te bedek en laat afkoel.

2.     Sous: Verhit res van olie in ’n braaipan en soteer ui tot sag. Voeg kerriepoeier by en soteer vir nog ’n minuut of twee.

3.     Roer aftreksel, wyn, konfyt, blatjang en skil by. Verlaag temperatuur en laat vir 10 minute sonder deksel prut. Geur na smaak. Laat sous afkoel, meng mayonnaise en suurroom en roer sous geleidelik daarby in. Geur na smaak.

4.     Skep twee derdes van sous oor aartappels en skud die bak weer tot aartappeltjies met sous bedek is – dit werk beter as om met ’n lepel te roer, want die aartappeltjies breek dan nie stukkend nie. Strooi spek en feta oor en meng liggies deur. Skink nog sous oor indien verkies en skep in ’n mooi glasbak of slaaibord. Sprinkel grasuie oor en sit met res van sous voor.

Wenke:
– Voeg ’n paar druppels Tabascosous of 125 ml sultanas by indien verkies.
– Vervang spek met 10-12 peppadews, in repies gesny.
– Voor spek en feta bygevoeg word kan aartappels eers vir ’n paar uur in yskas gebêre word.

 

 
Lewer kommentaar

Posted by op 10/03/2019 in Resepte

 

Sleutelwoordw: , ,

Foto

Braaivleis-mielietert

Braaivleis mielietert

 
Lewer kommentaar

Posted by op 25/11/2018 in Resepte, Uncategorized

 

Sleutelwoordw: , ,

Foto

Pampoentert

Pampoentert

 
Lewer kommentaar

Posted by op 18/11/2018 in Resepte, Uncategorized

 

Sleutelwoordw: ,

Aartappelgereg

Hierop het my manne so mooi grootgeword!

Aartappelgereg

 
2 Kommentaar

Posted by op 12/11/2018 in Resepte, Uncategorized

 

Sleutelwoordw: , ,

Kortverhaal deur Tinus Viviers: Dag van die e-pos

e-posElmien lees haar verhaal deur, stoor dit dan met ʼn sug. Sy gaan dit nie eers instuur nie; dit sal waarskynlik soos die ander net teruggestuur word. Of die karakters gaan nie rond wees nie, of dit gaan te kompleks wees na die keurder se smaak. Sy staan op en maak ‘n beker tee, gaan sit lusteloos op haar woonstel se balkon en kyk na die blou skynsel van die Papegaaiberg. Nou sonder enige direkte sonstrale daarop. Sy proe aan die tee. Dis lekker, maar sou beter gesmaak het met geselskap, maar waar kry sy dit? Haar vriende het so te sê almal saam met JJ verdwyn. Haar oë fokus op ʼn donker kol onder een van die pie ke. Dan verbeel sy haar dis ʼn groot gat en wonder hoe dit sal voel om in die donker daarin af te sak. Sy sal ook graag wil weet of haar siel dan sal rus, maar skrik dadelik vir haar gedagtes. Sy sal iets daaraan moet doen anders beland sy weer in dieselfde groef as agtien Read the rest of this entry »

 

Sleutelwoordw: , ,